Tea Estate Labour Regulations, 2050 BS

What does it do?

Summary updated 2026-10-25

• This is a historical summary of the Tea Estate Labour Rules, 2050, using the Law Commission's edition. Its first page gives the Nepal Gazette publication date as 2050/7/23 and lists no amendments. The Government made the rules under section 86 of the Labour Act, 2048, and they came into force immediately. A 'tea estate' meant a tea garden registered for commercial purposes, including any factory set up on it. A 'worker' covered anyone digging, ploughing, levelling, weeding, planting, pruning or plucking on estate land, and anyone cleaning its buildings or machinery. Under rule 52, where these rules were silent, the Labour Rules, 2050 applied. The catalogue records these rules as repealed, citing the Law Commission's repealed-laws listing and rule 88(1) of the Labour Rules, 2075. No further repeal detail is inferred here, and nothing in this summary is current guidance for tea workers.यो चियाबगान सम्बन्धी श्रम नियमावली, २०५० को ऐतिहासिक सारांश हो, जसको आधार कानून आयोगको संस्करण हो। पहिलो पृष्ठमा नेपाल राजपत्रमा प्रकाशित मिति २०५०।७।२३ उल्लेख छ र कुनै संशोधन सूचीकृत छैन। नेपाल सरकारले श्रम ऐन, २०४८ को दफा ८६ ले दिएको अधिकार प्रयोग गरी यो नियमावली बनाएको थियो र यो तुरुन्त प्रारम्भ भएको थियो। 'चियाबगान' भन्नाले व्यापारिक उद्देश्यले दर्ता भएको चियाबगान र त्यहाँ स्थापना भएको कारखानासमेत बुझिन्थ्यो। 'कामदार' भन्नाले चियाबगानको जग्गामा खन्ने, जोत्ने, सम्याउने, झार्ने, छर्ने, रोप्ने, गोड्ने, काट्ने, टिप्ने जस्ता काम गर्ने र बगानको घर, जग्गा वा मेसिनरी सरसफाइ गर्ने व्यक्तिसमेत बुझिन्थ्यो। नियम ५२ अनुसार यस नियमावलीमा लेखिएजतिमा यसैबमोजिम र अरूमा श्रम नियमावली, २०५० बमोजिम हुन्थ्यो। कानून आयोगको खारेज भएका कानूनको सूची र श्रम नियमावली, २०७५ को नियम ८८(१) का आधारमा सूचीमा यो नियमावली खारेज भएको उल्लेख छ। यहाँ थप खारेजी विवरण अनुमान गरिएको छैन र यस सारांशको कुनै कुरा चिया कामदारका लागि हालको निर्देशन होइन। Nepal Law Commissionनेपाल कानून आयोग Source accessed 2026-10-25 Title page, preamble and rules 1-2, PDF p.1; rule 52, PDF p.17; repeal status from catalogue
• Hiring, hours and pay. As in the general Labour Rules, minors over 14 and under 16 could not work more than 6 hours a day or 36 hours a week. Minors over 16, and women, could work outside 6 a.m. to 6 p.m. only by mutual agreement, and the manager had to arrange women's safety. The register had to record each worker's appointment date, post, address, date of birth, citizenship, assigned task work and facilities. A skilled non-Nepali could be hired for up to two years at a time only if no skilled Nepali was available, with Labour Department approval, and Nepali workers had to be trained to replace them. Retrenchment followed the same order as the general rules. A minimum wage fixation committee of equal worker, management and government representatives recommended minimum wages for tea estate workers. Men and women had to receive equal pay for the same or similar work. Wage deductions were capped at the same per-payment percentages as the general rules (33, 25, 25 and 50 per cent). A welfare fund received 70 per cent of the remaining bonus amount under the Bonus Act, 2030 and was run by the labour relations committee for the same welfare purposes. Under rule 49, each tea estate set the nature and quantity of the daily task workers had to complete.नियुक्ति, समय र पारिश्रमिक। सामान्य श्रम नियमावलीजस्तै चौध वर्षभन्दा माथि र सोह्र वर्षभन्दा मुनिका नाबालिगलाई दिनको ६ घण्टा र हप्ताको ३६ घण्टाभन्दा बढी काममा लगाउन हुँदैनथ्यो। सोह्र वर्षभन्दा माथिका नाबालिग र महिलालाई बिहान ६ देखि साँझ ६ बजेबाहेकको समयमा आपसी सहमतिमा मात्र काममा लगाउन सकिन्थ्यो र महिलाको सुरक्षाको व्यवस्था व्यवस्थापकले गर्नुपर्थ्यो। रजिस्टरमा नियुक्ति मिति, पद, ठेगाना, जन्म मिति, नागरिकता, ठेकिएको काम र सुविधाको विवरण राख्नुपर्थ्यो। दक्ष नेपाली नपाइए मात्र श्रम विभागको स्वीकृतिमा एकपटकमा बढीमा दुई वर्षका लागि दक्ष गैर-नेपाली राख्न सकिन्थ्यो र नेपाली कामदारलाई दक्ष बनाई प्रतिस्थापन गर्नुपर्थ्यो। कटौतीको क्रम सामान्य नियमावलीजस्तै थियो। कामदार, व्यवस्थापक र सरकारका समान प्रतिनिधि रहने न्यूनतम पारिश्रमिक निर्धारण समितिले चियाबगानका कामदारको न्यूनतम पारिश्रमिक सिफारिस गर्थ्यो। समान वा एउटै प्रकृतिको काममा पुरुष र महिलालाई समान पारिश्रमिक दिनुपर्थ्यो। पारिश्रमिक कट्टीका सीमा सामान्य नियमावलीकै प्रतिशत (तेत्तीस, पच्चीस, पच्चीस र पचास) थिए। बोनस ऐन, २०३० बमोजिम बाँकी बोनस रकमको सत्तरी प्रतिशत कल्याणकारी कोषमा जान्थ्यो र श्रम सम्बन्ध समितिले उही कल्याणकारी प्रयोजनका लागि त्यो कोष चलाउँथ्यो। नियम ४९ अनुसार कामदारले गर्नुपर्ने ठेकिएको दैनिक कामको प्रकृति र परिमाण चियाबगानले निर्धारण गर्थ्यो। Nepal Law Commissionनेपाल कानून आयोग Source accessed 2026-10-25 Rules 3-14 and 49, PDF pp.1-5 and 16
• Compensation, gratuity and provident fund: several entitlements were lower than in the general Labour Rules. Injury treatment costs and wages during treatment matched the general rules: full pay in hospital and half pay at home, for up to a year. For 100 per cent disability, however, the lump sum equalled four years' wages, against five in the general rules; partial disability was paid proportionately using the same style of schedule. Death compensation was three years' wages to the nearest heir, and the natural-disaster exclusion and higher-of-insurance rule also applied. Gratuity required four or more years of permanent service, against three in the general rules. The rate was one-third of a month's pay for each of the first ten years, half a month's pay for each year from ten to fifteen and two-thirds for each year beyond fifteen. The three bands were capped at Rs 7,000, Rs 15,000 and Rs 20,000 respectively. The provident fund deduction was 5 per cent of monthly pay, against 10 per cent in the general rules, with the estate adding an equal amount. Withdrawal, nominee and 50 per cent loan rules matched the general ones.क्षतिपूर्ति, उपदान र सञ्चयकोष: केही सुविधा सामान्य श्रम नियमावलीभन्दा कम थिए। चोटपटकको उपचार खर्च र उपचार अवधिको पारिश्रमिक सामान्य नियमावलीकै जस्तो थियो: अस्पतालमा पूरा र घरमा आधा पारिश्रमिक, एक वर्षसम्म। तर सय प्रतिशत असक्षमतामा सामान्य नियमावलीको पाँच वर्षको सट्टा चार वर्षको पारिश्रमिक बराबर एकमुष्ट रकम दिइन्थ्यो; आंशिक असक्षमतामा उस्तै किसिमको अनुसूचीअनुसार दामासाहीले क्षतिपूर्ति हुन्थ्यो। मृत्यु भए नजिकको हकवालालाई तीन वर्षको पारिश्रमिक दिइन्थ्यो र दैवीप्रकोपमा क्षतिपूर्ति नपाइने तथा बीमा रकममध्ये बढी पाइने व्यवस्था पनि लागू थियो। उपदानका लागि सामान्य नियमावलीको तीन वर्षको सट्टा चार वर्ष वा सोभन्दा बढी स्थायी सेवा चाहिन्थ्यो। पहिलो दश वर्षको प्रत्येक वर्षका लागि एक तिहाइ महिनाको, दशदेखि पन्ध्र वर्षसम्मको प्रत्येक वर्षका लागि आधा महिनाको र पन्ध्र वर्षभन्दा बढीको प्रत्येक वर्षका लागि दुई तिहाइ महिनाको पारिश्रमिकका दरले उपदान हुन्थ्यो। ती तीन तहका उपदान क्रमशः सात हजार, पन्ध्र हजार र बीस हजार रुपैयाँभन्दा बढी हुँदैनथे। सञ्चयकोषका लागि सामान्य नियमावलीको दश प्रतिशतको सट्टा मासिक तलबको पाँच प्रतिशत कट्टा हुन्थ्यो र चियाबगानले त्यति नै रकम थप्थ्यो। रकम झिक्ने, इच्छाएको व्यक्ति र पचास प्रतिशतसम्म ऋणसम्बन्धी व्यवस्था सामान्य नियमावलीजस्तै थिए। Nepal Law Commissionनेपाल कानून आयोग Source accessed 2026-10-25 Rules 15-26 and Schedule, PDF pp.6-9 and 18-22
• Medical care and leave. A worker with a serious, long illness could receive medical treatment support, on a recognised doctor's recommendation, of up to two months' wages over the whole period of service. An estate could require a fitness certificate, or arrange a health examination, before appointing someone. Workers were entitled to: 13 days of paid public holidays; home leave of one day for every 30 days worked (against 20 in the general rules), accumulable up to 60 days and paid out on leaving; 15 days' sick leave at half pay after a year's service; up to 13 days' paid mourning leave; and up to 30 days a year of unpaid special leave, limited to six months over a career. Maternity leave was 45 days at full pay, available only twice in a career, unless the two children were not living. Leave was described as a facility, not a right. A worker absent for more than 30 consecutive days without notice or approval could be removed.औषधि उपचार र बिदा। कडा रोग लागी लामो समय बिरामी परेका कामदारलाई मान्यताप्राप्त चिकित्सकको सिफारिसमा सेवाको तमाम अवधिभर बढीमा दुई महिनाको पारिश्रमिक बराबरको औषधि उपचार सुविधा दिइन्थ्यो। नियुक्ति गर्नुअघि चियाबगानले निरोगिताको प्रमाणपत्र माग्न वा स्वास्थ्य परीक्षण गराउन सक्थ्यो। कामदारले यी बिदा पाउँथे: तेह्र दिन पूरा तलबी सार्वजनिक बिदा; काम गरेको प्रत्येक तीस दिनको एक दिनका दरले घर बिदा (सामान्य नियमावलीमा बीस दिन), जुन साठी दिनसम्म सञ्चित गर्न र सेवा छाड्दा नगद लिन सकिन्थ्यो; एक वर्षको सेवापछि पन्ध्र दिन आधा तलबी बिरामी बिदा; बढीमा तेह्र दिन पूरा तलबी किरिया बिदा; र वर्षमा तीस दिनसम्म, सेवाभर बढीमा छ महिना बेतलबी विशेष बिदा। प्रसूति बिदा पैंतालीस दिन पूरा तलबी थियो, जुन सेवा अवधिभर दुई पटक मात्र पाइन्थ्यो, तर दुई बच्चा जीवित नरहे फेरि पाइन्थ्यो। बिदा अधिकार होइन सहुलियत मात्र भनिएको थियो। सूचना वा स्वीकृतिबिना लगातार तीस दिनभन्दा बढी गयल भए सेवाबाट हटाउन सकिन्थ्यो। Nepal Law Commissionनेपाल कानून आयोग Source accessed 2026-10-25 Rules 27-38, PDF pp.9-11
• Safety and committees. Estates had to provide fire extinguishers, hydrants, emergency exits and alarms and inspect fire equipment at least yearly. The load limits were the same as in the general rules: 55 kg for adult men, 45 kg for adult women, 25 and 20 kg for male and female minors aged 16-18, and 15 kg for minors aged 14-16. Labour offices could appoint officers to investigate occupational disease or accidents. Each estate had a labour relations committee of 4 to 20 members with equal management and worker representation; worker representatives were nominated by the estate-level trade union or, if there was none, by the workers. The committee had a two-year term and had to meet at least once a month, against once every three months in the general rules. A welfare officer's duties included promoting good relations, explaining workers' rights in simple language and arranging health check-ups. Managers had to notify the labour office at least 15 days before establishing or expanding an estate, and within 30 days of the rules' commencement send the estate's name, address, manager and worker details.सुरक्षा र समिति। चियाबगानमा आगो निभाउने उपकरण, हाइड्रेन्ट, आपतकालीन ढोका र अलार्म राख्नुपर्थ्यो र आगो निभाउने यन्त्र कम्तीमा वर्षमा एकपटक निरीक्षण गराउनुपर्थ्यो। भार बोकाउने सीमा सामान्य नियमावलीकै थियो: बालिग पुरुष ५५ के.जी., बालिग महिला ४५ के.जी., १६-१८ वर्षका नाबालिग पुरुष र महिला क्रमशः २५ र २० के.जी., र १४-१६ वर्षका नाबालिग १५ के.जी.। व्यवसायजन्य रोग वा दुर्घटनाको छानबिन गर्न श्रम कार्यालयले जाँचबुझ अधिकारी तोक्न सक्थ्यो। प्रत्येक चियाबगानमा व्यवस्थापक र कामदारको बराबर प्रतिनिधित्व हुने चारदेखि बीस सदस्यसम्मको श्रम सम्बन्ध समिति हुन्थ्यो; कामदार प्रतिनिधि प्रतिष्ठानस्तरको ट्रेड युनियनले, नभए कामदारहरूले मनोनयन गर्थे। समितिको पदावधि दुई वर्ष थियो र सामान्य नियमावलीको तीन महिनाको सट्टा कम्तीमा महिनामा एकपटक बैठक बस्नुपर्थ्यो। कल्याणकारी अधिकृतले सुमधुर सम्बन्ध कायम गर्ने, कामदारलाई हक र हितका कुरा सरल भाषामा बुझाउने र स्वास्थ्य परीक्षण गराउने जस्ता काम गर्थे। चियाबगान स्थापना वा विस्तार गर्नुभन्दा कम्तीमा पन्ध्र दिनअगावै श्रम कार्यालयलाई जानकारी दिनुपर्थ्यो र नियमावली प्रारम्भ भएको तीस दिनभित्र चियाबगानको नाम, ठेगाना, व्यवस्थापक र कामदारको विवरण पठाउनुपर्थ्यो। Nepal Law Commissionनेपाल कानून आयोग Source accessed 2026-10-25 Rules 39-51, PDF pp.12-17

Gaps, loopholes and improvement ideas

A sourced assessment of gaps and improvement options is not published for this law yet. This does not establish that the law has no gaps.

Where does it conflict with other laws?

A provision-by-provision conflict assessment is not published for this law yet. This does not establish that it is consistent with every other law.

Explore the sourced research questions →